W. Gombrowicz Dziennik

Zwykły wpis
W. Gombrowicz Dziennik

Witold Gombrowicz Dziennik Tom I

Dziennik obejmuje okres: 1953-1969. Tom pierwszy powstał w latach 1953-56. W tym okresie Witold Gombrowicz mieszkał w Buenos Aires, pracował jako urzędnik w banku oraz miał liczne kontakty z Polonią. Zapiski robił prawie codziennie.

Lektura Dziennika to rodzaj przygody intelektualnej. Wymaga skupienia i cierpliwości. Książka mieni się wszelkimi kolorami tęczy i skrzy ostrym dowcipem. Dotyka różnych  zagadnień: od opisu obiadu w gronie znajomych, czy zakupu butów po wywody o literaturze. Jest między innymi świetną antologią literatury polskiej widzianej oczyma autora. Zawiera niekonwencjonalne opinie na temat Mickiewicza, Sienkiewicza, Żeromskiego, Wyspiańskiego, Kasprowicza, Przybyszewskiego.

Gombrowicz bezlitośnie rozprawia się z mitem polskości i polskiego romantycznego patriotyzmu stwierdzając ironicznie, że  narodowe samouwielbienie, źle świadczy o naszej dojrzałości i odpowiedzialności.

„Przyjdą, załatwią i znowu wyjdą”

Zwykły wpis
„Przyjdą, załatwią i znowu wyjdą”

Wiersz Juliana Tuwima „Ruch” powstał dawno temu, ale jego  aktualność jest wręcz porażająca.  Obecnie  dotyczy nie tylko mieszkańców Warszawy.

WSTALI, CHODZĄ. O, JAK UROCZO!
OTO ZDARZENIA. NIE WIEM PO CO.
CHODZĄ, IDĄ. W SPRAWACH IDĄ.
PRZYJDĄ, ZAłATWIĄ I ZNOWU WYJDĄ.

WSTALI, IŻBY.CHODZĄ,AŻEBY.
OTO CELE. OTO POTRZEBY.
IDĄ PRĘDKO PO MIEŚCIE WARSZAWIE,
O, JAK UROCZO! O, JAK ZABAWNIE!

KROKI PO LINIACH. MYŚLI W GłOWIE.
NAKRĘCONY, RUCHOMY CZłOWIEK!
RUSZA SIĘ, ŻEBY. IDZIE, ABY.
OBYWATEL MIASTA WARSZAWY.

ON DLA WSZYSTKICH.WSZYSCY DLA NIEGO.
O, JAK ŚMIESZNIE! BO NIE WIEM, DLACZEGO.

Mistyczne, polarne rzęsy

Zwykły wpis
Mistyczne, polarne rzęsy

Czy rzęsy mogą być mistyczne?

Słowo mistyczny pochodzi od greckiego słowa mystikos – tajemny. W języku polskim oznacza coś tajemniczego, niewyjaśnionego, niezbadanego.

Kilka dni temu natknęłam się na interesująca reklamę tuszu do rzęs znanej, zagranicznej firmy. Brzmiała ona tak:

„Mistyczne rzęsy, jak polarne noce. Innowacja. Maskara mistyczna objętość”

Trochę dużo tego mistycyzmu, ale całość brzmi nawet poetycznie, szczególnie spodobało mi się porównanie mistycznych rzęs do polarnych nocy. Toż to czysta finezja i słowna akrobacja.

Zorza polarna jest mistycznym i pięknym zjawiskiem, co widać na załączonym zdjęciu. Tylko co u licha maja do tego rzęsy?

Cesarz Ryszarda Kapuścińskiego

Zwykły wpis
Cesarz Ryszarda Kapuścińskiego

Ryszard Kapuściński odwiedził Etiopię w 1974 roku, tuż po rewolucji, która obaliła ostatniego monarchę Hajle Sellasje, a członków jego świty i gabinetu postawiła przed sądem.

Osią książki są wywiady przeprowadzone z ludźmi z najbliższego otoczenia cesarza. To z nich wyłania się portret tytułowego bohatera.

Książka napisana jest specyficznym stylem, prozą o swoistym rytmie. Stanowi wnikliwe studium władzy absolutnej, pokazując ją w sposób ironiczny i groteskowy.  Kapuściński obnaża totalitaryzm, ukazując go  jako  system chory i niewydolny.

“Cesarz” szybko zrobił międzynarodową karierę. W ankiecie The New York Public Library’s znalazł się liście 150 największych dzieł literatury XX wieku. Książkę przetłumaczono na 23 języki.

Duchowy fast food

Zwykły wpis
Duchowy fast food

Rozwój wewnętrzny jest procesem mozolnym i długotrwałym,  wymagającym dużego nakładu pracy. Nie istnieje łatwa  i przyjemna duchowość. To mit stworzony dla współczesnego człowieka, któremu wmówiono, że może osiągnąć wszystko, co tylko sobie wymyśli i na dodatek bez większego wysiłku.

Powiedzenie Woody Allena , że „świat niewidzialny istnieje bez dwóch zdań. Kwestia tylko, jak daleko to jest od śródmieścia i do której otwarte”, oddaje istotę tego rodzaju myślenia.

Gorączkowa codzienność i kult rozrywki zostawiają niewiele czasu na refleksje nad tym, co naprawdę jest w życiu ważne. Dla wielu osób Wszechświat jest czymś w rodzaju automatu do sprzedaży: wystarczy zamiast monety wrzucić modlitwę, a wyskoczy pożądany efekt.

Książki Coelho są przykładem łatwej, kolorowej i lekkostrawnej duchowości i dlatego cieszą się tak ogromną popularnością.

Każdy je rozumie i wzrusza się nimi bez większego wysiłku. Duchowość podana na dużym talerzu, spożywa się ją szybko, łatwo i przyjemnie.

Czytanie tych książek daje wielu ludziom poczucie, że stają się lepsi  i to bez żadnego wysiłku. Po prostu samo im to przychodzi.

Nieżyjący już krytyk i teoretyk teatru Jan Kott powiedział w jednym z wywiadów:

„Nie ufać.Nieufność, cóż to w gruncie rzeczy jest, jeśli nie odrzucanie tandetnych odkryć, tymczasowych olśnień i nieuleczalnie przypadkowych sądów”.

Facebook Marka Bieńczyka

Zwykły wpis
Facebook Marka Bieńczyka

Marek Bieńczyk dostał nagrodę Nike w 2012 r za zbiór esejów”Książka twarzy”.  Na jej okładce widnieje napis „poza siecią też można mieć swój profil”. W swojej książce w interesujący sposób połączył  różne tematy, od wspomnień z dzieciństwa po eseje o najwybitniejszych pisarzach, gwiazdach filmowych, sportowcach. W  esejach Bieńczyk pisze o sprawach i postaciach sobie bliskich np. o Winnetou, który
pojawia się, a właściwie przewija się raz na jakiś czas. Ciągle jest, chociaż głównie go nie ma.

Bieńczyk sypie anegdotami, opowiada o melancholii miast, meczach piłki nożnej, stylu gry Agassiego, filmie Casablanca” i mnóstwie innych rzeczy, które coś dla niego znaczą. Pisze lekko, a zarazem w sposób wyrafinowany. Udało mu się w jednej książce zgrabnie połączyć  kompletnie różne tematy.

Marek Bieńczyk oprócz tego, że jest pisarzem, tłumaczem, historykiem literatury, jest ponadto wytrawnym znawcą win. Należy do ekspertów International Federation of Wine and Spirits and Writers (F.I.J.E.V.), wpółpracuje między innymi z „Magazynem win” i z miesięcznikiem „Forbes”.

Jest współautorem przewodnika po winach europejskich pt „Wina Europy”.

Wolność równa się odpowiedzialność

Zwykły wpis

Javier Goma Lanzon, rocznik  1965, jest  hiszpańskim filozofem uznanym przez dziennik „El Pais” za jednego z najbardziej niezależnych myślicieli. Do tego jest jeszcze bardzo przystojny.

W wywiadzie dla Courrier International, francuskiego tygodnika opinii, wyraził bardzo ciekawe sformułowanie na temat wolności osobistej współczesnego człowieka.

Pozwolę sobie je tu przytoczyć:

„Nie wystarczy mieć wolność, trzeba jeszcze robić z niej prawy i odpowiedzialny użytek. Już Arystoteles twierdził, że ograniczać się, to za razem się rozszerzać.

Nie możemy mieć ideału, który dotyczy  wyłącznie jednej strony życia człowieka (prawnej, publicznej) a lekceważy inna stronę (prywatną). Musimy dążyć do tej „jednolitości życia”, o której mówił Cyceron-sprawia ona, że niektóre osoby są wiarygodne, godne zaufania.”